SUSTURAMADIKLARIM
Vicdan azaplarım var. Sesini kesemediğim, kısamadığım, bastıracak kadar gürültü yapamadığım azaplarım… Sır olup içimde yer ettiler. Onlara, kendi ellerimle koca bir kapı açtım. Hayatıma girerken beynime saldıkları sevinç kahkahaları, en huzurlu zamanlarımda neşemi, gülüşümü, rahat nefesimi korkutup kaçıran korkunç bir ses oldu. Hayatıma girerken verdikleri haz, dokundukları her duygumu kendi karanlıklarına çektiler.
Vicdan azaplarım var. Sıkış tıkış ettiğim samimiyetimin can çekiştirdiği, acılarım var. Yalanlarım var bir sürü. Kendime sorup cevap alamadığım sorularım, oluk oluk kan kaybeden cevaplarım var. Yitirdiğim büyük bir yanım var!
Vicdan azaplarım var. “Kaldırılamaz” ağırlıkta olup da “taşımaya” mecbur olduğum; yazılı bir kitabım var. İçimde Ah!ım; birilerinin bende “AH”ı var. Ellerimin bükülesi, dilimin kilitlenesi, varlığımın parça parça çırpınışı var.
Bir vicdanım var! Azaplarıyla; varlığını hissetmeye başladığım…
UykusuzKurbağa
0 yorum yazılmıştır